Park Wilsona jest jednym z najbardziej zadbanych, a także najpiękniejszych i najciekawszych parków Poznania. Jest najstarszym ogrodem botanicznym. Powstał w 1834 roku na terenie dawnej szkółki drzew i krzewów według dyrektora Ogrodów Miejskich – Hermana Kube. Usytuowany jest między ulicami Głogowską, Berwińskiego a Matejki, blisko dworca PKP. Zajmuje powierzchnię około 7 ha. Park podzielony jest na dwie części: geometryczną oraz krajobrazową. W części geometrycznej znajduje się palmiarnia, największa atrakcja parku, a także muszla koncertowa. Część krajobrazowa składa się z dwóch sztucznych stawów zasilanych przez strumień spływający z wybudowanego tam alpinarium. Stawy te zamieszkane są przez ptactwo wodne.
Przy głównym wejściu od ulicy Głogowskiej znajduje się popiersie Thomasa Woodrowa Wilsona dłuta Gutzona Borgluma. Park został nazwany jego imieniem w 1990 roku. Jego wcześniejszym patronem był Marcin Kasprzak. Prócz popiersia Wilsona w parku znajduje się odlew rzeźby Perseusza i Andromedy. Wśród rosnących w nim drzew znajdują się chronione jako pomniki przyrody: platan i wierzba. Na terenie Parku Wilsona zwiedzać można wraz z przewodnikiem historyczny schron przeciwlotniczy z roku 1944. Dziś parkiem opiekuje się Palmiarnia Poznańska.